Powierzchniowe utrwalanie w postaci smolowania i asfaltowania

Powierzchniowe utrwalanie w postaci smołowania i asfaltowania w okresie międzywojennym nie dawało w większości przypadków dobrych wyników, ze względu na ruch mieszany. Obecnie jest ono szeroko stosowane ze względu na przeważający już ruch samochodowy. Wraz z tendencją do coraz, szerszego zastosowania asfaltów, uwydatnia się jako kierunek rozwojowy w dziedzinie budowy nawierzchni bitumicznych, ich potanienie przez zastosowanie materiałów miejscowych. Dotyczy to zwłaszcza wykorzystania wapieni, piaskowców, żwirów i pospółek jako kruszywa zamiast kosztownych grysów granulowanych, pochodzących ze sikał o wysokich własnościach wytrzymałościowych. Materiały te, ze względu na swą wysoką jakość i koszty oraz znaczne odległości transportu, powinny być stosowane jedynie do warstw górnych ciężkich typów nawierzchni. W okresie powojennym stosowane są nawierzchnie bitumiczne o lepiszczu smołowym i asfaltowym. [podobne: taśmy transportujące, gabloty muzealne, wiercenie w żelbecie ]

Powiązane tematy z artykułem: gabloty muzealne taśmy transportujące wiercenie w żelbecie